rem

dün gece bazen uyurken nefes almadığımı farkettim.
bazen de gözüm açık uyuyormuşum.
uyuya kalmak ağladıktan sonra çok kolaymış,biraz ağırmış ama olsunmuş.
gündüzleri gözümü acıtıyo artık:
kalın bordo perdelerimi açmadıktan sonra gündüz olmuyo zaten.
uykumda bööööööööööööööyle aşağı düşerken,zıplayıp uyanıp bi daha uyuyamıyorum artık.
koptu düğmelerim.

amuda

aptal

üzülmelerim elle tutulur gözle görülür hale geldi..
"yürüyerek kaçmalı bu mahalden" dedi
elimin ayarı yok.koştum.

dudağın kenarında üzüntüden çıkan o yaraya sürülen beyaz kremi sabaha kadar yalamak


BARİZ ve bi o kadar acı tadı.napıyorum ben....
napıyorum...

merhem.

kimi zaman;
kağıt makası kesmez mi?
keser.